سفری به دور ایران زمین با رهاوردی برای شما

جشن سپندارمذگان

خشایار — Sat, 18 Feb 2012 16:55:41 GMT

امروز 29 ام بهمن ماهه...روز بزرگداشت زن در ایران باستان، روز عشق و دوستی...اسفندگان...

جشن «سپندارمذگان» یا «اسفندگان»، روز گرامیداشت زنان در ایران باستان بوده و این روز به نام «مرد گیران» یا «مژدگیران» یا «مزدگیران» (=هدیه گرفتن از مردان) نیز در ادبیات فارسی بکار رفته است.

سپندارمذ یکی از امشاسپندان جاودانی مونث است. او مظهر پاکی، فروتنی، محبت، عشق، خلوص، فروتنی و پارسایی اهورامزدا است و در عالم مادی نگهبانی زمین و زنان نیک با اوست.

در این روز مردان به همسران خود هدیه می‌دادند. مردان زنان خانواده را بر تخت شاهی می‌نشاندند و از آنان اطاعت می‌کردند و به آنان هدیه می‌دادند. این یک یادآوری برای مردان بود تا مادران و همسران خود را گرامی بدارند و چون یاد این جشن تا مدت‌ها ادامه داشت و بسیار باشکوه برگزار می‌شد همواره این آزرم و احترام به زن برای مردان گوشزد می‌گردید.

کنسرت گروه چنگ مهر

خشایار — Sat, 11 Feb 2012 20:10:01 GMT

سلام به تمام دوستان

بچه ها، 5 شنبه و جمعه ی هفته ی بعد، یعنی 4 و 5 اسفند ما توی تالار فارابی(دانشگاه هنر) اجرا داریم...یه کنسرت زیبا، تو سبک فیوژن...خوشحال میشم ببینمتون...سنتور باسش که معرکست!!!

سفرهای به دور طالقان 4-شکار

خشایار — Fri, 10 Feb 2012 18:30:13 GMT

یه سفرنامه ی دو روزه از شکار در روستای کوئین طالقان

سلام به دوستان باوفا، به همراهان سفرهای همیشگی من...بازم رفتیم طالقان...بهشت...آرامش...زیبا...برف...تفنگ دولول...

بابا ما همه دوستدار حیواناتیم، تازه داریم کم کم گیاهخوارم میشیمچرا تا اسم شکار میاد ناراحت میشید، ما که نگفتیم رفته بودیم گراز بزنیم که اینجوری قاطی میکنید، ما بطری نوشابه رو از فاصله 50 متری هم بزنیم شاهکار کردیم، تازه از نوع خانوادش!

بریم ادامه ی مطلب...

آره دوباره رفتیم طالقان...اینبار برای دوری از هیاهوی شهر و دمی استراحت تو آرامش روستا...تو دلِ برف...

دیدین بعضی وقتا یه چیزی تو وجودتون شمارو هل میده؟ نمی تونی وایسی، بعد یکم که فکر کنی خودش بهت میگه که کجا بری!!! ایندفعه طالقان ما رو می خوند...

جاده تازه برف زده بود ولی راهداری عالی کار کرده بود-باید تعریف کنم دیگه خودم توی شرکت خصوصیه وابسته به وزارت راه کار می کنم دیگه- اونایی که از منطقه طالقان اطلاع چندانی ندارند میتونند به پست زیر مراجعه کنند:

سفر به دور طالقان 1

خوب منو پدر گرامی ساعت 11:30 روز 5 شنبه 20 بهمن بود که راه افتادیم به سمت روستای کوئین طالقان، دوتا از دوستان ما هم از روز قبل اونجا بودند و آماده...رخش سفید سایپا رو برداشتیم و دو نفری با کیسه خواب و تفنگ و کوله راه افتادیم.

من که توی راه از دوربین های کنترل سرعت و دستگاه های ترددشمار و غیره که خودم مسوولشون هستم حرف می زدم و بابا از خاطراتش می گفت.حدود ساعت 1 رسیدیم به شهرک طالقان، رفتیم یه رستوران و جاتون خالی غذا خوردیم و بعدشم خرید...جوجه و ماهی قزل آلا... اینبار دیگه نرفتیم خونه ی خودمون، چون دوستامون از روز قبل اومده بودند و خونه ی خودشون رو گرم کرده بودند و حالا دیگه فقط اونجا می چسبید، اینم یه تصویر از باغ زیبای جلوی خونه که توی خواب زیبای زمستونیه...

بعد از یه کم استراحت و گپ و گفت دلو زدیم به دریا...نه ببخشید به جنگل تفنگ رو گذاشتیم رو دوشمون و رفتیم بالا...

رفتیم دنبال یه آقایی به اسم علی که ما بهش میگیم علی دربندی، خوب جای این شکارها رو بلده و البته بچه ی تیزی هم هست.باید یه 20 دقیقه ای توی برف نیم متری راه می رفتیم تا به خونه ی علی دربندی وسط کوه برسیم...توی راه همش از خالی بندی شکارچی ها می گفتیم که هر وقت از شکار بر می گردند و شب دور آتیش میشینند واسه هم از شکار بز کوهی و گراز و خرس های وحشی تعریف می کنند...

بعد از یه پیاده روی زیبا و جانانه به قرارگاه علی دربندی تو دل کوه نزدیک شدیم...اونم آماده بود...قرار شد تا لب چشمه پیاده روی کنیم...نیم ساعت راهپیمایی تو دل برف...4 تا سگ هم همراه ما بودند که تموم مسیر رو بو می کشیدند...رفتیم بالای یه تپه و یک ربعی ساکت بودیم تا اینکه سگ ها شروع کردن به پارس کردن و دویدن...من و علی هم تا کمر توی برف دنبال اونا...بعد از یه تعقیب و گریز جانانه فقط به یه سری رد پای گراز رسیدیم.قرار شد ما از پایین دنبال شکار بریم و علی از پشت سر اونا رو غافل گیر کنه...

.....................................................

...............................................................................................

.....................................چیه الان منتظر چی هستید؟ ......................رون کبابی یا جیگر گراز؟ اینم یه عکس از مسیر برگشتمون...

تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل....هوا تاریک و دل شکار روشن...خشاب پر و دست خالی...تنها بابام خیلی خوشحال بود که تونسته بود با سر و صدایی که درست کرده بود 12 تا گراز رو فراری بده...آره 12 تا رو خودمون دیدیم که بعد از 2 ساعت تعقیب و گریز داشتند از سینه کش کوه بالا می رفتند!

اینم تصویری از سگ های گرسنه...

و اینم "آزی" خوشگل خودم که مجبور شدم با جوجه و ماهی ازش پذیرایی کنم.

(ادامه دارد...)

دلم تنگ شده...

خشایار — Fri, 27 Jan 2012 19:50:22 GMT

سلام به بهترین دوستانم...

یه ساله که نبودم...آره...با تمام فراز و نشیبش...با تمام خوشی و غمش...حالا اینجام...دلم برای همتون یه ذره شده...با یه عالمه خاطره اومدم...منتظرم باشید...

کاشان و نوش آباد

خشایار — Sun, 05 Dec 2010 05:50:18 GMT

یه سفرنامه ی جمع و جور از شهر کاشان...

بالاخره تصمیم گرفتیم...برای یک سفر یک روزه از بین الموت و ابیانه و شهرستانک وکاشان-نوش آباد،گزینه ی آخر مورد قبول واقع شد.البته از ۴ نفرمون دو نفر جا زدند! ما هم گفتیم برای رو کم کنی هم که شده دو نفری می ریم.

صبح جمعه ۵ آذر ساعت ٧:١۵ راه افتادیم.

(ادامه سفرنامه در ادامه ی مطلب)

از تهران تا کاشان (برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید)در حدود 250 کیلومتر راه اتوبان هست که ما بدون توقف توی مسیر طرفای ساعت 10 بود که به کاشان رسیدیم.جاتون خالی هوا خیلی خوب بود،یعنی راحت با یه تی شرت آستین کوتاه می تونستی قدم بزنی.همین جوری که توی شهر دور می زدیم تا بافت شهر رو به یکی از بهترین دوستام نشون بدم(این بار 5 ام بود که میومدم کاشان!) رسیدیم به برج و باروی قدیمی شهر و تصمیم گرفتیم بساط صبحونه ی درویشی خودمونو توی پارک کنار باروی شهر بپا کنیم.

از برج و باروی شهر چیز کمی باقی مونده ولی بازهم به نظر زیبا میاد البته اگه مسئولان عزیز از وسط اون یک خیابون رد نمی کردند!

بعد از خوردن صبحونه یه راست رفتیم به سراغ جاهای دیدنی معروف،از جمله باغ فین...

نخستین چیزی که به هنگام وارد شدن به باغ می بینید فضای بسیار زیبا و رویایی اونجاست.البته دو مورد ناخوشایند که باعث آزار من در اولین دیدار شد جمعیت بسیار زیاد مردم و همچنین قطع بسیاری از درخت های اونجا بود، درخت های عظیم چنار و کاج که دیدنشون شما رو یه راست میبُرد به سال های دور...از همه ی اینها که بگذریم این باغ یکی از زیباترین باغ های ایرانه...این باغ در کنار چشمه ی سلیمانیه واقع شده که همواره دارای آب بوده است و طراوت و زیبایی باغ رو دو چندان می کنه...درخت های سر به فلک کشیده،فواره های زیبا،آب روان و هوای دلچسب(تازه می فهم که اگه منم توی کاشان بودم سهراب سپهری می شدم!!!)شهرت اصلی این باغ به خاطر قتل میرزا تقی‌خان امیرکبیر صدر اعظم ناصرالدین شاه قاجار در حمام فین در ۲۰ دی ۱۲۳۰ هجری خورشیدی است.در مورد امیر کبیر براتون زیاد توضیح نمی دم، مطمئناً همه خوب می شناسیدش، و لی اگه یه کم اطلاعات بیشتر می خواید اینجا رو کلیک کنید.

یه حکایت خیلی زیبا از امیر براتون بگم:

این باغ دارای امارت های گوناگون به همراه نقاشی های زیباست که البته به لطف ایران دوستیمون تا جایی که دستمون رسیده بود یا اونارو کنده بودیم یا نوشته بودیم:

"اصغر پلنگ و مهدی اتوبوسی...اومدیم نبودی...می نویسیم یادگاری...بچه های کوچه ی پشت امامزاده رفیقعلی...بیا از این طرف...یوگی و دوستان..." هروقت میام جاهای دیدنی حتی اگه بار چندمم باشه بازم یه احساس خوشحالی تمام وجودمو پر میکنه، احساس سبکی می کنم. ولی همیشه با دیدن همچین منظره هایی خیلی حالم گرفته میشه، آخه چرا ما باید خودمون با دست خودمون از این هنرمندی ها بکنیم؟!!!!

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این باغ اینجا را کلیک کنید.

واقعاَ زیباست.پر از نقاشی های زیبا، معماری خیره کننده و البته هوای دلچسب...

با این که چندمین بار که میومدم اینجا ولی بازم سیر نمی شدم...البته منو که میشناسید هرجا میرم همینطوریمولم کنی ساعت ها یه جا میشینم و کیف می کنم...بعد از دیدن موزه و حموم دیگه باید می رفتیم، آخه هم با این دوستم رو دربایستی داشتم(البته الان که دارم اینو می نویسم از دوستیمون یک سال و نیم می گذره!) و هم باید تویه این فرصت یه روزه جاهای زیادی رو با هم می دیدیم.

از حموم عکسی نذاشتم...پر بود از یادگاری، انگار دارم از دفتر مشق عکس می گیرم!

بعد از اینجا یه راست رفتیم سراغ تپه های سیلک...تپه های سیلک که حتماً اسمشو تا حالا زیاد شنیدید در همون منطقه ی فین هست. وقتی دارید به سمت مرکز شهر کاشان حرکت می کنید(خیابان امیرکبیر)این تپه ها در سمت چپ شما قرار گرفته اند، قبل از اینکه به میدان الغدیر برسید.مکانی با تاریخی بیش از 7000 سال، مکانی با نمود هایی از تقابل فرهنگ مردم بومی ایران و قوم آریایی و محلی برای نیایش...

چند سال قبل که اومده بودم اینجا اصلاً نه دری داشت، نه پیکری.روی زمین پر از تیکه های سفال بود. ولی ایندفعه وضع فرق می کرد...خیلی خیلی بهش رسیده بودند...اتاق نگهبانی، تابلوی راهنما، تاریخچه ی مختصر، حفاظت فیزیکی در برابر باد و بارون و ...

همونطور که میبینید دیگه شما اجازه نداشتید که همینجور راحت روی سطح این شهر باستانی قدم بزنید. اصلاً باورم نشد که اینجا همون تپه ی خرابه ای بود که مردم توش آتیش روشن می کردند واسه سیب زمینیِ ذغالی یا تنوری!!! فقط یکم هوا داشت گرم میشد...

همه جا پر از توضیح، پر از راهنمایی...مثال هایی از اجساد کشف شده و ...زیبایی...زیبایی...دست سازمان میراث فرهنگی ایندفعه درد نکنه!

برای اطلاعات بیشتر از این تپه های تاریخی اینجا و اینجا را کلیک کنید.

بعد از این تپه های زیبا آماده شدیم که بریم طرف نوش آباد(آره می دونم خیلی سرعتمون رفته بود بالا) حالا حتماَ می گید یعنی خونه ی طباطبایی ها،خونه ی و حموم قدیمی و ... رو ول کردید چسبیدید به شهر نوش آباد؟!!....ولی اگه الان با من بیاید شما هم مثلِ سریش می چسبید به این شهر...تو برنامه ی بعدی کاشان حتماً یه سر می ریم اون طرفا...

نوش‌آباد شهری است در بخش مرکزی شهرستان آران و بیدگل که میان شهرهای آران و بیدگل و سفیدشهر واقع شده‌. از کاشان تا آنجا در حدود 12-10 کیلومتر راهه.

به محض وارد شدن به شهر با تابلوهایی روبرو میشید که روشون نوشته:"شهر زیرزمینی ورودی اول" و "شهر زیر زمینی ورودی دوم" و " قلعه ی تاریخی"...ما که سر ظهر رسیده بودیم و توی شهر پرنده پر نمی زد...پرسون پرسون رفتیم تا به یه سری کوچه های تنگ و تاریک رسیدیم، جایی که اصلاً به فکرمونم نمی رسید که بخواد یه آثار باستانی رو تو خودش جا بده. خوشحال شدیم که بالاخره یکی رو پیدا کردیم که ازش آدرس رو بپرسیم...یه دخترخانم خوش برخورد که خودش رو اینجوری معرفی کرد:" خوب شد اومدید! من دیگه داشتم می رفتم...من راهنمای این شهر زیر زمینی هستم!!!"نه بابا مثلِ اینکه شانس با ما خیلی یار بود...پشت سرش راه افتادیم تا اینکه رسیدیم به ورودی شهر زیرزمینی...

(ادامه دارد.)

کاشان و نوش آباد

خشایار — Sun, 28 Nov 2010 07:53:34 GMT

با سلام به دوستان وفادار

ایندفعه یه سر رفتیم کاشان و شهر نوش آباد

به زودی...

چشمه های باداب سورت

خشایار — Mon, 22 Nov 2010 08:24:57 GMT

با درود خدمت دوستان گرامی

با یه سفرنامه ی کوچولو از چشمه های باداب سورت اومدم پیشتون...چی؟...شیراز؟...کُره؟...بابا وایسید اونا رو هم می نویسم،چشم.

بریم ادامه ی مطلب...

اوایل مرداد ماه امسال طرفای ظهر بود که کم کم از تهران راه افتادیم به سمت ساری به قصد دیدن این چشمه های زیبا که خیلی تعریفشو شنیده بودیم.آره مثلِ همیشه دیر راه افتادیم و البته اونم بخاطر این بود که من سر کار بودم و مجبور شدیم که ظهر 5 شنبه راه بیوفتیم.البته می دونستیم که با وجود تنبلیه ما و گرسنگی بهمیشگی و بیش از حد ما برنامه ی بازدید میوفته برای فردای اون روز.پس با محمد پسر عمو ی یکی از بچه ها که تو ساری زندگی می کنه تماس گرفتیم که شب بریم اونجا...چشمتون روز بد نبینه بازم توی گردنه ی گدوک گیر کردیم...

فکر کنم این بار سومی بود که ما اینجا گیر می کردیم،یه بار که یه اتوبوس توی تونل چپ کرده بود،یه بار می خواستند کوه رو منفجر کنند!!! این دفعه هم بعد از 4 ساعت علافی فهمیدیم که می خوان تونل رو عریض کنند(آره همون که توش اون اتوبوسِ چپ کرده بود.)سرتونو درد نیارم بالاخره 11 شب بود که رسیدیم ساری و به همراه محمد رفتیم کنار دریا(یه 30-40 کیلومتری راه هست) و جاتون خالی یه دوری زدیم.هوا هم عاااالی بود،تازه بارون زده بود و خیلی خنک بود.

فردا صبح هم پرسون پرسون راه چشمه رو در پیش گرفتیم،(آره صبحونه خوردیم)جالب بود که کمتر کسی پیدا میشد که خبری در این مورد داشته باشه!

راه رسیدن به چشمه به این صورت هست:

از ساری باید به سمت کیاسر حرکت کنید و جنگل های زیبای کیاسر رو پشت سر بذارید و برید به سمت شهمیرزاد و دامغان...بعد از گذشتن از کیاسر و چند شهر کوچیک دیگه و همچنین یه پایگاه امداد هلال احمر(بالاخره بلد شدم اولیش با ه دو چشم دومیش با ح جیمی!!!) باید به پاسگاه تِلمادره برسید (تا اینجا حدود 90 کیلومتر)که دقیقاً روبروی پاسگاه یه جاده به سمت چپ می ره که باید وارد اون بشید و برید به طرف روستای اروست و مالخواست.(حدوداً 20 کیلومتر)البته در طول این جاده ی فرعی هم حتماً باید ادامه ی مسیر رو بپرسید...

دیگه کم کم از جنگل های انبوه خبری نیست،ولی جاده ی خیلی زیباییه...

توی مسیر کلی درخت های زرشک می بینید که کنار جاده هستند و زیبایی مسیر رو چند برابر می کنه.

تا یه جاهایی رو به دلیل وجود آسفالت راحت می تونید برید بالا ولی از یه جایی به بعد به نظر من بهتره که پیاده برید چون جاده ی خاکی خیلی بدی هست و باعث میشه توی راه گیر کنید،البته ما بچه پررو بودیم و با 206 تا نزدیکاش رفتیم.(کوهنورد!!!) البته برای حفظ محیط زیست اونجا هم بهتره که با ماشین به اونجا نزدیک نشید.

اصلاً یادم رفت که چند کلمه هم از این چشمه ها بگم:

به نقل از سایت ویکی پدیا با کمی تصرف و تلخیص(ایول به ادبیات):

چشمه‌های باداب سورت . سال ۱۳۸۷ پس از شناسایی و پیگیری گروه کوه نوردی لواسان چشمهٔ باداب سورت به عنوان دومین اثر ملی طبیعی ایران ثبت شد. لازم به یادآوری است که در سال ۱۳۸۷، کوه دماوند، چشمه‌های باداب سورت و سرو ابرکوه به عنوان سه اثر طبیعی توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور ثبت شدند.

چشمه‌های باداب سورت شامل دو چشمه با آب‌های کاملا متفاوت از لحاظ رنگ، بو، مزه و حجم آب است. چشمه پر آب دارای آب بسیار شور و دارای استخری با قطر حدود 15 متر و عمق زیاد است. چشمه دوم که در بالادست و شمال غربی این چشمه قرار دارد، ترش مزه و دارای آبی به رنگ قرمز و نارنجی است، در اطراف چشمه کمی رسوب آهن نشسته است. جریان آب‌های رسوبی و معدنی این چشمه‌ها طی سال ها، در شیب پایین دست کوهستانی خود، صدها طبقه و ده‌ها حوضچه بسیار زیبا به رنگ‌های نارنجی، زرد و قرمز در اندازه‌های مختلف پدید آورده است. این طبقات و حوضچه‌ها در واقع جاذبه اصلی و ویژگی منحصر به فرد چشمه‌های باداب سورت است. زیبایی این طبقات و محل ویژه قرارگیری چشمه در دامنه کوهستان و چشم اندازهای اطراف به ویژه در غروب تحسین برانگیز است.سورت به معنای شدت اثر می باشد و باداب سورت نیز به معنی شدت اثر آب گاز دار است که در زبان محلی به آن اروست وائو یا بادو می گویند که البته نام برند آن چشمه های قصر طلایی اروست می باشد.

این چشمه‌ها در ارتفاع ۱۸۴۰ متری واقع شده اند و در ایران بی نظیر هستند و تا جایی که می دانیم در کشور ترکیه چشمه ای به نام پاموکاله و تا حدی شبیه باداب سورت وجود دارد. اطراف چشمه پوشیده از درختچه‌های زرشک وحشی و ارتفاعات بالاتر پوشیده از جنگل‌های سوزنی برگ است...

برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

وقتی که نزدیک چشمه ها میشید با مناظری روبرو میشید که در تمام عمرتون ندیدید...فوق العادست...خیلی خیلی زیباست...چشمه های طبقه طبقه که تو نگاه اول یقین دارید که بدست بشر ساخته شده ولی کم کم متوجه میشید که این دست طبیعته که اینچنین زیبا می آفرینه...

بادی هم با آنچنان سرعتی می وزه که می خواد شمارو از روی زمین بکنه و البته باعث بوجود آمدن امواج خیلی قشنگی بر روی آب میشه.من که جرأت نکردم از آب اونجا بچشم چون ترسیدم مثلِ عکس زیر بشم ولی میگن یکیش شوره و یکیش ترش...

یکم که برید بالاتر از آب شور دور میشید و به تدریج به آب ترش و نارنجی رنگ نزدیک میشید،آبی که مطمئناً دارای ناخالصی و رسوبات آهن است.این بالا کم کم رنگ خاک رو به قرمز می ره و یک دریاچه ی کوچیک هم اون بالا هست که من شنیدم گاهی اوقات اون تو یکم شنا می کنند.(البته عمقش کمه)به اصطلاح آبدرمانی می کنند.

دیگه کم کم گرسنگی داشت بهمون فشار میاورد و هوا خیلی سوز داشت،تصمیم گرفتیم آروم آروم به سمت پایین حرکت کنیم و این چشمه های زیبا که توی تمام دنیا بی نظیره تنها بذاریم،چشمه هایی که عظمت و زیبایی رشته کوه البرز رو چندبرابر می کنن و تنها به حال خودشون رها شدند.

متاسفانه نه تابلوی راهنمایی توی مسیر وجود داره و نه وقتی به اونجا می رسید اثری از تابلوهای میراث فرهنگی می بینید و نه کسی که از این اثر ملی مراقبت کنه...شنیده بودم که توی ترکیه هم یک همچین جایی وجود داره که البته مثلِ همیشه خیلی بهش رسیدن.حتی شما برای رفتن به اونجا باید کفشهاتونو در بیارید!!! آره حالا اگه شما اونطرفی می رید حتماً به خاطر داشته باشید که زیاد روی این پله ها قدم نذارید چون خیلی حساس و شکننده هستند.

رفتیم به سمت ساری به آرزوی خوردن یه پرس اکبر جوجه و رفتن و دیدن چشمه های زیبای باداب سورت رو هم به کارنامه ی خودمون اضافه کردیم...

سفر به شیراز

خشایار — Sun, 21 Nov 2010 10:18:00 GMT

برای دوستداران فرهنگ ایران زمین،ایندفعه از شهر گل و بلبل براتون سوغات آوردم...

به زودی...

سفر به کره ی جنوبی

خشایار — Sun, 07 Nov 2010 10:11:12 GMT

با درود به دوستان گرامی

می دونم مثلٍ همیشه تاخیر داشتم... ولی ایندفعه با یه سفر خارجه اومدم پیشتون...

"سفر به کره ی جنوبی"

منتظر باشید...

سفر به طالقان

خشایار — Sat, 03 Jul 2010 11:06:00 GMT

باز من اومدم با تاخیر،شرمندم اونقدر که زبونم قاصره از توضیح...فقط یه چندتا عکس قشنگ از طالقان براتون گذاشتم تا از دلتون دربیارم:

بیا ادامه ی مطلب...

اینم نمایی از غار عشور،منطقه ی تنگه:

اینم ابوی گرام با تفنگ خویش!!!:

اینم خرسی که قرار بود شکارش کنیم،یه کم دیر رسیدیم،فقط جای پاش مونده بود:

چندتا عکس از روستای جوستان به همراه امامزاده ی قدیمی آن:

و اینم در انتها که ما نفهمیدیم آخر اینجا کفاشیه یا لبنیاتی!!!: