با دورد خدمت دوستان گرامی
نخستین سری از سفرهای خود رو با نام سفر به دور طالقان(1) آغاز می کنم،این یه سفر ١ روزه بود به روستای کویین یکی از روستاهای دره ی طالقان...
طالقان در 130 کیلومتری شمال غربی تهران واقع است. منطقه معروف به طالقان در میان دره بزرگی در کوههای البرز قرار دارد. طالقان منطقه ای متشکل از حدود 80 روستای کوهستانی است. طول جغرافیایی طالقان از شمال شرق به جنوب غرب حدود هشتاد کیلومتر و عرض جغرافیایی آن حدوداَ 15 کیلومتر می باشد. بدینگونه منطقه طالقان حدوداَ 1200 کیلومتر مساحت دارد.بنابراین برای رفتن به طالقان باید از اتوبان تهران-قزوین گذشت،بعد از عبور از آبیک به دو راهی طالقان می رسیم که سمت راست ما قرار داره.
دیشب با خودم تصمیم گرفتم که صبح زود آماده ی سفر به طالقان بشم،اما از بخت بد دیشب تو تهران داشت بارون میومد(پس حتما اونجا باید هوا بدتر باشه!) و یکی از چرخ های ماشینم هم یه کم ایراد داشت و البته تنها هم بودم،این سه عامل باعث شد که قید مسافرت با ماشین شخصی رو بزنم و برم سراغ اتوبوس و سواری خطی.
از اونجا که من خیلی سحرخیزم حدود ساعت ٩.٣٠ بود که بیدار شدم!تا آماده بشم و بخوام بیام سوار ماشین شم ساعت حدود ١١.١۵ شده بود!(این از اول مسافرتمون) اولین اتوبوسی که گیرم اومد رو سوار شدم،اتوبوس میرفت رشت،ولی من می خواستم دو راهی طالقان پیاده شم.البته به غیر از نیم ساعت علافی برایه سوار کردن مسافر تو راهی تو کرج بقیه راه خیلی خوب بود.
از دو راهی باید سوار ماشین های خطی بشیم تا برسیم به مرکز طالقان،شهری به اسم شهرک.تو یه راه ما تمام هوش و حواسمون پی یه تیکه برف بود،ولی دریغ از یه تیکه!البته تو ارتفاعات بود ولی خوب انتظار ما یه چیزه دیگه بود.
به شهرک که رسیدم هوا خیلی تیره شده بود و داشت نم نم بارون میومد...
(برای خواندن بقیه مطلب به ادامه ی مطلب بروید)
به شهرک که رسیدم هوا خیلی تیره شده بود و داشت نم نم بارون میومد.خیلی خوشحال شدم که شاید یه کم به برف طالقان نزدیک شده باشم...ولی نه مثله اینکه خبری نبود،بعد از خوردن ناهار توی یه هتل(آره پس چی،نه یکی،٣ تا هتل داره!) آماده شدم که برم بالا،یعنی طرف روستای کویین.اگه مایل باشید که نقشه ی منطقه ی طالقان رو مورد بررسی قرار بدید روی لینک زیر کلیک کنید:
نقشه ی طالقان
از شهرک تا روستای کویین که جز منطقه ی میان طالقان حساب میشه حدود ٣۵ کیلومتر راهه.تا به اوله راهه روستایی کویین رسیدیم که خودش یه روستایی به اسم منگولان(Mangolaan ) هست دیگه بارون همراه با دونه های برف شروع شده بود،از راننده خواستم که نگه داره تا من هم بتونم عکس بگیرم و هم اینکه می خواستم این ٢،٣ کیلومتر آخر رو پیاده برم.
تو یه مسیر دونه های برف و تگرگ و بارون همه با هم قاطی شده بود،ولی بسیار زیبا بود.تو یه راه بالاخره یه ٢ تا عکس گرفتم...
(ادامه متن در پست های بعدی)
